De marketing heeft goed werk geleverd. Snuffelmatten, Kongs, voerpuzzels, likmatten en complete assortimenten aan hersenwerk liggen tegenwoordig in bijna ieder hondenhuishouden. En daar is op zichzelf helemaal niets mis mee. Maar ergens zijn we gaan geloven dat we het natuurlijke leven van een hond kunnen vervangen door activiteiten in de woonkamer. Zeker wanneer het buiten donkerder, kouder en natter wordt. De wandelingen worden korter, een ronde wordt sneller overgeslagen en vervolgens ontstaat de vraag: hoe kan ik mijn hond binnen toch voldoende mentaal en fysiek uitdagen? Mijn antwoord is simpel: gebruik die spullen gerust, maar zie ze voor wat ze zijn. Een aanvulling. Niet de basis. Want de originele snuffelmat ligt gewoon buiten. En die heet gras.

Hondengedrag is de afgelopen jaren steeds ingewikkelder gaan klinken. Voor bijna ieder gedrag lijkt tegenwoordig een verklaring of label nodig: overenthousiast, overprikkeling, onzekerheid...

Een hond die blaft, trekt, fixeert of uitvalt tijdens de wandeling laat vaak alleen het zichtbare deel van het probleem zien. Het moment waarop de hond reageert, is meestal niet het moment waarop het probleem werkelijk begint. Daarom kijk ik bij reactief gedrag niet alleen naar de andere hond, fietser, auto of persoon waarop wordt gereageerd. Ik kijk naar het totaalplaatje: gezondheid, rust, herstel, leefstijl, rasaanleg, eerdere ervaringen, prikkelbelasting, training en de manier waarop de eigenaar begeleidt.

De keuze voor een hond begint niet op het moment dat je de pup mee naar huis neemt. Die begint veel eerder. Bij het ras dat je kiest, de lijn waaruit de hond komt, de gezondheid en het karakter van de ouderdieren en de omstandigheden waarin de pups worden geboren en opgroeien. Uiteindelijk speelt ook de fokker een grote rol in de start die jij en je hond samen krijgen.

Een hond kiezen begint vaak met gevoel. Je valt voor een bepaald uiterlijk, een lief koppie of een ras dat je altijd al mooi hebt gevonden.

Veel hondeneigenaren willen hun hond het beste geven. Dus er wordt gewandeld, gespeeld, gerend, losgelopen en soms nog een extra ronde gedaan omdat de hond “zijn energie kwijt moet”. Dat komt vanuit liefde en goede intenties. Toch zie ik in mijn begeleiding vaak dat honden niet rustiger worden van meer beweging. Sommige honden worden juist drukker, alerter, reactiever of moeilijker bereikbaar. Niet omdat beweging slecht is. Maar omdat niet elke vorm van beweging helpend is. Goede beweging gaat niet alleen over kilometers maken of je hond moe krijgen. Goede beweging past bij de leeftijd, het ras, de gezondheid, de belastbaarheid, het karakter en de mentale toestand van je hond.